Ιστορία τού Στιγμιαίου
Για πολλά χρόνια η ανακάλυψη του στιγμιαίου καφέ αποδιδόταν στην Αμερική και τον Satori Kato, ο οποίος εργαζόταν στο Σικάγο το 1901. Η αλήθεια είναι ότι αρκετά νωρίτερα, το 1890, ο Νεοζηλανδός David Strang κατοχυρώνει την πατέντα με αριθμό 3518 και αρχίζει να πουλά τον πρώτο στιγμιαίο καφέ που υπήρξε ποτέ, με την ονομασία Strang’s Coffee.
Το 1938 αρχίζει η μαζική παραγωγή στιγμιαίου καφέ. Το προϊόν εξαπλώνεται, ταχύτατα, σε όλο τον κόσμο, με δύο ποικιλίες, τον “κανονικό” και τον “χωρίς καφεΐνη” (ντεκαφεϊνέ). Το 1965 αναπτύσσεται μια νέα μέθοδος παρασκευής, το “ψυχρό στέγνωμα” (λυοφιλίωση) η οποία συντελεί στην βελτίωση τόσο της ποιότητας όσο και των αρωμάτων.
Η δημιουργία του φραπέ έγινε τυχαία, το 1957, κατά την διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης στη Θεσσαλονίκη. Ο Γιάννης Δρίτσας, αντιπρόσωπος ενός μεγάλου παραγωγού καφέ, παρουσίαζε ένα νέο σοκολατούχο ρόφημα για παιδιά, για την Παρασκευή του οποίου απαιτείτο ανάμειξη με σέικερ. Ο Δημήτριος Βακόνδιος, υπάλληλος του Δρίτσα, σε ένα διάλειμμα που έκανε κατά την διάρκεια της έκθεσης θέλησε να πιει στιγμιαίο καφέ, αλλά επειδή δεν έβρισκε ζεστό νερό σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το σέικερ για να φτιάξει τον καφέ του με κρύο νερό. Έβαλε στιγμιαίο καφέ, ζάχαρη και νερό, τα κούνησε και δημιούργησε τον πρώτο καφέ φραπέ της ιστορίας. Μετά από χρόνια δήλωνε ότι δε μπορούσε να φανταστεί πως το απλό «πείραμα» του, θα οδηγούσε στην εφεύρεση του διασημότερου κρύου ροφήματος στην Ελλάδα.